لاله تب دار

یا مقلب القلوب والابصار ...

laleye-tabdar — Tue, 18 Mar 2008 18:35:18 GMT

درود بر تو که در هنگامۀ شکفتن، از هر چه بهارسبزتری

laleye-tabdar — Tue, 18 Mar 2008 18:29:18 GMT

به خاطر خودت و شکوفه ای که چند ساعت بعد بیدار می شود، تاریکی ها را دور بریز! به روزهایی که در لابه لای بشقاب سبزه موج می زند، سلام کن. مقابل آینه بایست شاید بهار از درون آینه بیاید. از کجا معلوم؟ شاید بهار تویی .شاید بهار وقتی تو را می بیند، گل از گلش می شکفد و سبز می شود.

به خاطر من وآوازهایی که با شاپرک ها برایت خوانده ام، پنجره ها را مبند! رودخانه ای می خواهد از کنار تو عبور کند. حرف هایت را به آب ها بده؛ دستت را روشن کن تا پرستوها راه خود را گم نکنند. دفترت را بیاور، چیزی بنویس! شاید بهار از میان خطوط دفترت بیاید. کلمه ای بگو، شاید دلت سبک شود.

به خاطر دست ها و چشم هایی که تو را دوست دارند بقچه اخم را باز کن! کاسه ای دلتنگی برای ابرهای ارغوانی ببر، بهار را زیر باران بهتر می توان دید. قلبت را به نزدیک ترین درخت بده! اگر درخت قلب داشته باشد، با دیدن فروردین پر در می آورد. تو هم می توانی هر وقت که خواستی پرنده شوی؛ یک قناری مهربان که هر روز روی شاخه عشق، زندگی را تلاوت می کند.

به خاطر غنچه هایی که روبروی آرزوهایت شکفته اند لبخند بزن، بگذار آسمان به سوی تو بیاید و ساکنان همه سیارات آمدن بهار را به تو تبریک بگویند.

من و ... یاد تو

laleye-tabdar — Mon, 25 Feb 2008 07:28:18 GMT

زير باران نشسته ام . بالای سرم ستاره است و فرشته. باد می آيد و ياد تو را روی گلبرگ ها می ريزد. زندگی تند و شتابناک همراه رود کوچکی که روبرويم است، می گذرد. عطر فرشته ها پيراهنم را خوشبو کرده است.

خاطرات با تو بودن را، چه شيرين و چه تلخ، دوست دارم. باران مرا ياد اشک هايت می اندازد. ياد لحظه های خداحافظی. ياد انتظارها و ديدارهای پياپی.

زندگی می رود و خاطره ها می مانند. خاطره ها می روند و ما می مانيم. ما می رويم و جاده ها می مانند. خوشا با تو ماندن، خوشا با تو رفتن ... با تو می توان از آسمان بالاتر رفت. با تو می توان درخت های زمينی را تا کهکشان های دوردست برد. با تو می توان جوان ماند. جوان تر از آسمانی که ديشب به دنيا آمد. با تو می توان بزرگ تر و سبز تر از زندگی بود .

دوست دارم هميشه در باران زندگی کنم تا گرما و تازگی اشک های تو را هيچ وقت از ياد نبرم. اشک های تو زيباترين قطراتی ست که می شناسم...

laleye-tabdar — Fri, 08 Feb 2008 18:49:18 GMT

یک صبح سرد و صاف زمستان بود ...

در آن اتاق خلوت پر عطر

آرام آمدی و نشستی

چون خیره در نگاه تو گشتم

آهسته چون حباب شکستی

من شرمناک ماندم و آن گاه

گلبرگ نیمخند تو پژمرد

می خواستم بگویم ...

اما

آن خواستن درون من افسرد !

دست تو را فشردم و گفتی

(( فکرش مکن که دستم گرم است

شاید تویی که سردی و ... )) آن گاه

دیدی که مات ماندم رفتی

رفتی و روزها سپری گشت

بی تو گریستم

بی تو گداختم

اینک

من سرد نیستم

اینک

این عشق ضربه خورده عاصی

بیزار از ان دو لحظه تردید

بیزار از آن دو لحظه شرم است

ای دور مانده از من

آیا هنوز دست تو گرم است ؟

وسیع باش، و تنها، و سر به زیر، و سخت !

laleye-tabdar — Thu, 06 Dec 2007 11:27:18 GMT

... و غم، تبسّم پوشیدۀ نگاه گیاه است

وغم، اشارۀ محوی به ردّ وحدت اشیاست

خوشا به حال گیاهان که عاشق نورند

و دست منبسط نوری، روی شانۀ آن هاست

- نه، وصل ممکن نیست!

همیشه فاصله ای هست

میان پنجره و دیدن

همیشه فاصله ای هست

دچار باید بود:

- دچار یعنی عاشق

و فکر کن که چه تنهاست

اگر که ماهی کوچک، دچار آبی دریای بی کران باشد

- چه فکر غمناکی!

دچار باید بود

وگرنه زمزمۀ حیرت، میان دو حرف

حرام خواهد شد

و عشق

سفر به روشنی اهتراز خلوت اشیاست

و عشق

صدای فاصله هاست

صدای فاصله هایی که غرق ابهامند

نه! صدای فاصله هایی که مثل نقره تمیزند

و با شنیدن یک هیچ، می شوند کدر

همیشه عاشق تنهاست ...

چرا کسی پروانه هایی که در کودکی گم کرده ام را به من نشان نمی دهد؟

laleye-tabdar — Thu, 29 Nov 2007 15:10:18 GMT

بر درخت اقاقیا

تکیه می دهی و برگ ها

می ریزند

برگ ها

کوچک و زرد پناهت می دهند

ابرها می آیند

و تو باز باران ها را خواهی دید

و پنجره هایی که هر صبح

با حجم تنهایی آدم

شکلی دوباره می گیرند

با شانه هایی خمیده

تکیه می دهی و نگاه می کنی؛

در صدای تابی که آرام

می آید و می رود

کودکی

تاب خورده و رفته است

با گیسوان لرزانی در باد

و تو هنوز نگاه می کنی

به رد گام هایی که بر شن ها دویده اند؛

بر شن ها می دوی

اما

کودکی باز نمی گردد ...

بر درخت اقاقیا

برگی نمانده است

laleye-tabdar — Thu, 01 Nov 2007 07:16:18 GMT

laleye-tabdar — Thu, 01 Nov 2007 07:06:18 GMT

در شب کوچک من افسوس

باد با برگ درختان میعادی دارد

در شب کوچک من دلهره ویرانیست

گوش کن

وزش ظلمت را می شنوی؟

من غریبانه به این خوشبختی می نگرم

من به نومیدی خود معتادم

گوش کن

وزش ظلمت را می شنوی؟

در شب اکنون چیزی می گذزد

ماه سرخ است و مشوش

و بر این بام که هر لحظه در او بیم فرو ریختن است

ابرها همچون انبوه عزاداران

لحظه باریدن را گویی منتظرند

لحظه ای

و پس از آن هیچ

پشت این پنجره شب دارد می لرزد

و زمین دارد

باز می ماند از چرخش

پشت این پنجره یک نامعلوم

نگران من و توست

ای سراپایت سبز

دستانت را چون خاطره ای سوزان در دستان عاشق من بگذار

و لبانت را چون حسی گرم از هستی

به نوازش های لب های عاشق من بسپار

باد ما را خواهد برد

باد ما را خواهد برد ...

آهو ترین خیالم

laleye-tabdar — Wed, 17 Oct 2007 07:15:18 GMT

سنگین ترین خمارم

ترك تو بودو

پرهيز،

از چشم‌هاي پرچمن تو

و آن لرزه ها که ترک نمی کرد

دل را و دست را،

                  ز من و تو ـ

باز آن چهار گوشه محدود

وآن تلخ‌تر، ترنم زنداني


            در انتظار آمدن تو

و آن آرزوي بودايي

از آتش شريف تن تو

اي سبز، اي بهار رهايي

اي آخرين گشايش لبخند

         در اضطراب آخر

اي آخرين هراس تب‌آلود

در آن سپيده‌اي كه مي‌شويد

       خون را و خواب را

          از پارگي پيرهن تو

غمگين‌ترين گريزم

اي تيغ آبديده خورشيد

از بيم آن شبيخون است

            كاينك صداي نعل مي‌ريزد

        در دشت‌هاي آمدن تو

اي كاش بر درخت سپيدار

        مي‌شد حكايتي بنويسم

           از آن سپيدي بدن تو

اين برگ‌هاي سوخته را بشمار

                  ديگر، شب

ديگر صداي پرزدن شبكور

        ديگر درازناي سكوت سپيده دم

مرغان منجمد را

از خواب استحاله نخواهد خواند

در ساعتي كه اين سان طولاني‌ست

از غارتي كه اين‌سان، انساني

             ديگر گلايه، بي‌مايه‌ست

        از گردباد ريشه كن تو

اي چشم‌هاي سبز بهارينه

اين برگ‌هاي ريخته را بشمار!

اي كاسه‌هاي آتش و سبزينه

     اين برگهاي ريخته را بشمار!

اي باغهاي روشن آيينه

اين برگهاي ريخته را بشمار!

        ديگر مجال زيستنم نيست،


مرگ من است و زيستن تو

من اضطراب را جستم

در آن خمار وحشت و خميازه

من اضطراب را ديدم

ای آخرین نسیم پر ار شبنم

در حسرت نيامدن تو...

ندیدم از تو ای دیر آمده، ناخوانده مهمان تر

laleye-tabdar — Sun, 07 Oct 2007 10:01:18 GMT

تنها نگاه بود و تبسم، میان ما

تنها نگاه بود و تبسم

اما ... نه

گاهی که از تب هیجان ها

بی تاب می شدیم

گاهی که قلب هامان

می کوفت سهمگین

گاهی که سینه هامان

چون کوره می گداخت

دست تو بود و دست من،

- این دوستان پاک –

کز شوق دست به دامن هم می گذاشتند

وز این پل بزرگ

- پیوند دست ها –

دل های ما به خلوت هم راه داشتند!

تنها نگاه بود و تبسم، میان ما

ما پاک زیستیم!

ای سر کشیده از صدف سال های پیش

ای بازگشته از سفر خاطرات دور

آن روزهای خوب

تو، آفتاب بودی

بخشنده، پاک، گرم

من، مرغ صبح بودم

- مست و ترانه گو –

اما در آن غروب که از هم جدا شدیم

شب را شناختیم

در جلگۀ غریب و غم آلود سرنوشت

زیر سم سمند گریزان ماه و سال

چون باد تاختیم

در شعلۀ بلند شفق ها

غمگین گداختیم

جز یاد آن نگاه و تبسمٍ،

مانند موج ریخت به هم هر چه ساختیم

ما پاک سوختیم

ما پاک باختیم

ای سر کشیده از صدف سال های پیش

ای بازگشته، ای به خطا رفته!

با من بگو حکایت خود تا بگویمت

اکنون من و توایم و همان خنده و نگاه

آن شرم جاودانه،

آن دست های گرم،

آن قلب های پاک،

و آن رازهای مهر که بین من و تو بود

ما گر چه در کنار هم اینک نشسته ایم

بار دگر به چهرۀ هم چشم بسته ایم

دوریم هر دو، دور ...

با آتش نهفته به دل های بیگناه

تا جاودان صبور

ای آتش شکفته، اگر او دوباره رفت

در سینۀ کدام محبت بجویمت؟

ای جان غم گرفته؟ بگو، دور از آن نگاه

در چشمۀ کدام تبسم بشویمت؟؟