تنها نگاه بود و تبسم، میان ما  

 تنها نگاه بود و تبسم 

اما ... نه

گاهی که از تب هیجان ها 

بی تاب می شدیم

گاهی که قلب هامان

 می کوفت سهمگین

 گاهی که سینه هامان

                     چون کوره می گداخت

 دست تو بود و دست من،

                 - این دوستان پاک – 

کز شوق دست به دامن هم می گذاشتند 

 وز این پل بزرگ  

              - پیوند دست ها – 

دل های ما به خلوت هم راه داشتند!

 تنها نگاه بود و تبسم، میان ما

ما پاک زیستیم!

ای سر کشیده از صدف سال های پیش

ای بازگشته از سفر خاطرات دور

آن روزهای خوب

                  تو، آفتاب بودی 

                                   بخشنده، پاک، گرم

من، مرغ صبح بودم

     -    مست و ترانه گو –

اما در آن غروب که از هم جدا شدیم

                                             شب را شناختیم

در جلگۀ غریب و غم آلود سرنوشت

زیر سم سمند گریزان ماه و سال

چون باد تاختیم

                  در شعلۀ بلند شفق ها

                                        غمگین گداختیم

جز یاد آن نگاه و تبسمٍ،

مانند موج ریخت به هم هر چه ساختیم

                 ما پاک سوختیم

                               ما پاک باختیم

ای سر کشیده از صدف سال های پیش

ای بازگشته، ای به خطا رفته!

با من بگو حکایت خود تا بگویمت

اکنون من و توایم و همان خنده و نگاه

                  آن شرم جاودانه،

                                 آن دست های گرم،

                                                          آن قلب های پاک،

و آن رازهای مهر که بین من و تو بود

ما گر چه در کنار هم اینک نشسته ایم

بار دگر به چهرۀ هم چشم بسته ایم

                  دوریم هر دو، دور ...

با آتش نهفته به دل های بیگناه                                                    

                                     تا جاودان صبور                                   

ای آتش شکفته، اگر او دوباره رفت

در سینۀ کدام محبت بجویمت؟

ای جان غم گرفته؟ بگو، دور از آن نگاه

در چشمۀ کدام تبسم بشویمت؟؟