دوست دارم هر وقت دفتر شعرم مه آلود می شود و تن حرف هایم درد می گیرد، آنها را به ملاقات تو بفرستم.

 دوست دارم وقتی با تو گفتگو می کنم، هیچ کبوتری میان حرفم نپرد و آنقدر محو زیبایی تو باشم که حتی اگر زمین از سقف هستی فرو بیفتد، پلک بر هم نزنم.

علف ها و زنجره ها به من گفته اند تو دروازۀ مهربانی ات را به روی گناهکارترین صداها نیز نمی بندی. تو همه را دوست داری.

 مردابی کهنه می گفت اگر خدا مرا دوست ندارد، پس چرا مدام نیلوفران را به سوی من می فرستد؟

دوست دارم همیشه در من جاری باشی و سلول هایم در نام تو زندگی کنند.

 وقتی دلم از خیابان های زنگار گرفته و خانه های متکبر می گیرد، به تنگ بلوری که روی رف گذاشته ام نگاه می کنم و می گویم: خوشا به حال ماهی ها که گناه نمی کنند.

 مهربانا، چه کنم با این گناهانی که مرا از تو دور کرده اند؟دیر سالی ست که در قفس نفس زندانی ام و هیچ پرنده ای به من جرعه ای پرواز نمی نوشاند.

بال هایم آسمان را فراموش کرده اند و در دشت آرزوهایم جز گیاهان هرز نمی روید.

 نازنینا، ناز نگاه تو را در کدام یک از بازارهای جهان می توان خرید؟ چگونه می توان تا قیامت مقیم نفس های شرقی تو شد؟

دوست دارم نماز پرستوها و کوه ها و درختان را ببینم و در نماز جماعت رودها حاضر شوم.

آفریدگارا، از آینه ها بخواه غبار گناه را از چهرۀ من برگیرند و به فرشته ها بگو با من آشتی کنند!

 وقتی دلم تنها می شود، وقتی غصّه ها مثل سنگ های مهلک آسمانی باریدن می گیرد، فقط با زورق ذکر تو به ساحل آرامش می رسم.دوست دارم دست های گناهکارم را به سوی تو دراز کنم؛ یقین دارم دستهایم را به گرمی خواهی فشرد. قناری ها و شب بو ها به من گفته اند تو همه را دوست داری.