به خاطر خودت و شکوفه ای که چند ساعت بعد بیدار می شود، تاریکی ها را دور بریز! به روزهایی که در لابه لای بشقاب سبزه موج می زند، سلام کن. مقابل آینه بایست شاید بهار از درون آینه بیاید. از کجا معلوم؟  شاید بهار تویی .شاید بهار وقتی تو را می بیند، گل از گلش می شکفد و سبز می شود.

به خاطر من وآوازهایی که با شاپرک ها برایت خوانده ام، پنجره ها را مبند! رودخانه ای می خواهد از کنار تو عبور کند. حرف هایت را به آب ها بده؛ دستت را روشن کن تا پرستوها راه خود را گم نکنند. دفترت را بیاور، چیزی بنویس! شاید بهار از میان خطوط دفترت بیاید. کلمه ای بگو، شاید دلت سبک شود.

به خاطر دست ها و چشم هایی که تو را دوست دارند بقچه اخم را باز کن!  کاسه ای دلتنگی برای ابرهای ارغوانی ببر، بهار را زیر باران بهتر می توان دید. قلبت را به نزدیک ترین درخت بده! اگر درخت قلب داشته باشد، با دیدن فروردین پر در می آورد. تو هم می توانی هر وقت که خواستی پرنده شوی؛ یک قناری مهربان که هر روز روی شاخه عشق، زندگی را تلاوت می کند.

به خاطر غنچه هایی که روبروی آرزوهایت شکفته اند لبخند بزن، بگذار آسمان به سوی تو بیاید و ساکنان همه سیارات آمدن بهار را به تو تبریک بگویند.

زير باران نشسته ام .  بالای سرم ستاره است و فرشته. باد می آيد و ياد تو را روی گلبرگ ها می ريزد. زندگی تند و شتابناک همراه رود کوچکی که روبرويم است، می گذرد. عطر فرشته ها پيراهنم را خوشبو کرده است.

خاطرات با تو بودن را، چه شيرين و چه تلخ، دوست دارم. باران مرا ياد اشک هايت می اندازد.  ياد لحظه های خداحافظی. ياد انتظارها و ديدارهای پياپی.

زندگی می رود و خاطره ها می مانند. خاطره ها می روند و ما می مانيم. ما می رويم و جاده ها می مانند. خوشا با تو ماندن، خوشا با تو رفتن ... با تو می توان از آسمان بالاتر رفت. با تو می توان درخت های زمينی را تا کهکشان های دوردست برد. با تو می توان جوان ماند. جوان تر از آسمانی که ديشب به دنيا آمد. با تو می توان بزرگ تر و سبز تر از زندگی بود .

دوست دارم هميشه در باران زندگی کنم تا گرما و تازگی اشک های تو را هيچ وقت از ياد نبرم. اشک های تو زيباترين قطراتی ست که می شناسم...