یک صبح سرد و صاف زمستان بود ...

 در آن اتاق خلوت پر عطر

 آرام آمدی و نشستی

 چون خیره در نگاه تو گشتم

 آهسته چون حباب شکستی

 من شرمناک ماندم و آن گاه

 گلبرگ نیمخند تو پژمرد

 می خواستم بگویم ...

 اما 

 آن خواستن درون من افسرد !

 دست تو را فشردم و گفتی

 (( فکرش مکن که دستم گرم است

 شاید تویی که سردی و ... )) آن گاه

 دیدی که مات ماندم رفتی

 رفتی و روزها سپری گشت

 بی تو گریستم

 بی تو گداختم 

 اینک

 من سرد نیستم

 اینک

 این عشق ضربه خورده عاصی

 بیزار از ان دو لحظه تردید

 بیزار از آن دو لحظه شرم است

 ای دور مانده از من 

 آیا هنوز دست تو گرم است ؟