... و غم، تبسّم پوشیدۀ نگاه گیاه است

وغم، اشارۀ محوی به ردّ وحدت اشیاست

خوشا به حال گیاهان که عاشق نورند

و دست منبسط نوری، روی شانۀ آن هاست

- نه، وصل ممکن نیست! 

            همیشه فاصله ای هست

     میان پنجره و دیدن

                       همیشه فاصله ای هست

دچار باید بود:

- دچار یعنی عاشق

            و فکر کن که چه تنهاست

اگر که ماهی کوچک، دچار آبی دریای بی کران باشد

- چه فکر غمناکی!

                  دچار باید بود 

 وگرنه زمزمۀ حیرت، میان دو حرف 

حرام خواهد شد  

 و عشق

سفر به روشنی اهتراز خلوت اشیاست 

و عشق    

        صدای فاصله هاست

صدای فاصله هایی که غرق ابهامند

نه! صدای فاصله هایی که مثل نقره تمیزند

و با شنیدن یک هیچ، می شوند کدر

همیشه عاشق تنهاست  ...

بر درخت اقاقیا

تکیه می دهی و برگ ها

                      می ریزند

برگ ها

کوچک و زرد پناهت می دهند

ابرها می آیند

و تو باز باران ها را خواهی دید

و پنجره هایی که هر صبح

                با حجم تنهایی آدم

شکلی دوباره می گیرند

    با شانه هایی خمیده

تکیه می دهی و نگاه می کنی؛

در صدای تابی که آرام

می آید و می رود

              می آید و می رود

کودکی

تاب خورده و رفته است

با گیسوان لرزانی در باد

    و تو هنوز نگاه می کنی

به رد گام هایی که بر شن ها دویده اند؛

بر شن ها می دوی

               اما

                 کودکی باز نمی گردد ...

بر درخت اقاقیا

برگی نمانده است