سنگین ترین خمارم

ترك تو بودو

ای آخرین نسیم پر ار شبنم

          در حسرت نيامدن تو...

 تنها نگاه بود و تبسم، میان ما  

 تنها نگاه بود و تبسم 

اما ... نه

گاهی که از تب هیجان ها 

بی تاب می شدیم

گاهی که قلب هامان

 می کوفت سهمگین

 گاهی که سینه هامان

                     چون کوره می گداخت

 دست تو بود و دست من،

                 - این دوستان پاک – 

کز شوق دست به دامن هم می گذاشتند 

 وز این پل بزرگ  

              - پیوند دست ها – 

دل های ما به خلوت هم راه داشتند!

 تنها نگاه بود و تبسم، میان ما

ما پاک زیستیم!

ای سر کشیده از صدف سال های پیش

ای بازگشته از سفر خاطرات دور

آن روزهای خوب

                  تو، آفتاب بودی 

                                   بخشنده، پاک، گرم

من، مرغ صبح بودم

     -    مست و ترانه گو –

اما در آن غروب که از هم جدا شدیم

                                             شب را شناختیم

در جلگۀ غریب و غم آلود سرنوشت

زیر سم سمند گریزان ماه و سال

چون باد تاختیم

                  در شعلۀ بلند شفق ها

                                        غمگین گداختیم

جز یاد آن نگاه و تبسمٍ،

مانند موج ریخت به هم هر چه ساختیم

                 ما پاک سوختیم

                               ما پاک باختیم

ای سر کشیده از صدف سال های پیش

ای بازگشته، ای به خطا رفته!

با من بگو حکایت خود تا بگویمت

اکنون من و توایم و همان خنده و نگاه

                  آن شرم جاودانه،

                                 آن دست های گرم،

                                                          آن قلب های پاک،

و آن رازهای مهر که بین من و تو بود

ما گر چه در کنار هم اینک نشسته ایم

بار دگر به چهرۀ هم چشم بسته ایم

                  دوریم هر دو، دور ...

با آتش نهفته به دل های بیگناه                                                    

                                     تا جاودان صبور                                   

ای آتش شکفته، اگر او دوباره رفت

در سینۀ کدام محبت بجویمت؟

ای جان غم گرفته؟ بگو، دور از آن نگاه

در چشمۀ کدام تبسم بشویمت؟؟

ازخاک آفریده شدی؛ اما از خاکیان هزار پله بالاتر بودی. هر روز دست در دست خدا جاده های آسمان را می پیمودی. نرم بودی، همچون آب و آیینه و تماشایی همچون یک رویا و دلپذیر همچون یک جزیرۀ نامکشوف. اگر نبودی کهکشان ها از هم می پاشید، چهار ستون آسمان فرو می ریخت و استخوان های زمین درهم می شکست.

 ناتوانی ام را ببخش! همه می دانندکه نخل های بلند بالای کوفه از من شاعرتربودند؛ اما هیچ گاه نتوانستند تو را آن گونه که شایسته ات بود بسرایند. خورشیدهر روز برای نگاه کردن به چهرۀ تو وضو می گرفت.  

شگفتا! دنیا در اتاق کاهگلی کوچکت زندگی می کرد و همۀ ستاره ها را می شد درحاشیۀ کاسه ای که در آن شیر می نوشیدی، دید. همۀ سیاره ها زیر نعلین تو می چرخیدند و همۀ دریاها در مشک تو جای می گرفتند.  

 بیست و پنج سال، هر روز دلشوره هایت را با سکوت می آمیختی و در باغ می کاشتی و ساعتی بعد، بنفشه بود که می رویید. اگر عاشقانه در کنار پیامبر نمی ماندی، امروز همۀ ما یک تکه سنگ بودیم و نمی دانستیم چگونه سیب ها را بین خودمان تقسیم کنیم.      

ای غمگین ترین جوانمرد! کاش می توانستم بر آن انگشتری که در رکوع به غریبی فقیر دادی، بوسه بزنم. کاش همان چاهی بودم که نیمه شب ها تنها همدم تو بود. کاش عبایی بودم بر دوش تو و یا درختی در کنار خانه ات. کاش زخمی ذوالفقار تو بودم و به عتاب در من می نگریستی. کاش همنشین مردم چشم تو می شدم، حتی اگر بدترین مردمان بودم! آیا مرغابیانی که سعادت دیدار تو را داشتند،از من خوشبخت تر نبودند؟  

ای تنهاترین عادل! ای مهربان ترین دلاور! من عاشق جماعتی هستم که گلبرگ ها و سنبله ها را از لا به لای دست هایت چیدند، حتی اگر لحظه ای آن را نبوییدند.

 من عاشق چشمانی هستم که تو را دیدند، حتی اگر نامهربانانه. 

من به سنگریزه هایی که هر روز بر آنها قدم می گذاشتی و دیوارهایی که ازکنارشان می گذشتی، حسودیم می شود.