دوست دارم هر وقت دفتر شعرم مه آلود می شود و تن حرف هایم درد می گیرد، آنها را به ملاقات تو بفرستم.

 دوست دارم وقتی با تو گفتگو می کنم، هیچ کبوتری میان حرفم نپرد و آنقدر محو زیبایی تو باشم که حتی اگر زمین از سقف هستی فرو بیفتد، پلک بر هم نزنم.

علف ها و زنجره ها به من گفته اند تو دروازۀ مهربانی ات را به روی گناهکارترین صداها نیز نمی بندی. تو همه را دوست داری.

 مردابی کهنه می گفت اگر خدا مرا دوست ندارد، پس چرا مدام نیلوفران را به سوی من می فرستد؟

دوست دارم همیشه در من جاری باشی و سلول هایم در نام تو زندگی کنند.

 وقتی دلم از خیابان های زنگار گرفته و خانه های متکبر می گیرد، به تنگ بلوری که روی رف گذاشته ام نگاه می کنم و می گویم: خوشا به حال ماهی ها که گناه نمی کنند.

 مهربانا، چه کنم با این گناهانی که مرا از تو دور کرده اند؟دیر سالی ست که در قفس نفس زندانی ام و هیچ پرنده ای به من جرعه ای پرواز نمی نوشاند.

بال هایم آسمان را فراموش کرده اند و در دشت آرزوهایم جز گیاهان هرز نمی روید.

 نازنینا، ناز نگاه تو را در کدام یک از بازارهای جهان می توان خرید؟ چگونه می توان تا قیامت مقیم نفس های شرقی تو شد؟

دوست دارم نماز پرستوها و کوه ها و درختان را ببینم و در نماز جماعت رودها حاضر شوم.

آفریدگارا، از آینه ها بخواه غبار گناه را از چهرۀ من برگیرند و به فرشته ها بگو با من آشتی کنند!

 وقتی دلم تنها می شود، وقتی غصّه ها مثل سنگ های مهلک آسمانی باریدن می گیرد، فقط با زورق ذکر تو به ساحل آرامش می رسم.دوست دارم دست های گناهکارم را به سوی تو دراز کنم؛ یقین دارم دستهایم را به گرمی خواهی فشرد. قناری ها و شب بو ها به من گفته اند تو همه را دوست داری.

اَلّلهُمَّ رَبَّ شَهر ِرَمَضانَ، الَّذی اَنزَلتَ فیه القُرآنَ و

ای خدا ای رب  ماه  رمضان  که  در  این  ماه  قرآن را  نازل  کردی  و

افتَرَضتَ عَلی عِبادکَ فیهِ الصّیامَ، صلِّ عَلی مُحَمَّدٍ

بـر بـندگانت   واجــب   فرمـودی  روزه  را   ،درود بفرست بر محمد

وَ ال ِمُحَمَّدٍ، وَرزُقنی حَجَّ بَیتِکَ الحَـرام ِ، فی عامی

 و    آل   مـحمد   و  مـرا  حـج  بیت  الحرامت  را  در  این  سال و  

هذا وَ فی کُلِّ عام، وَغفِر لی تِلـکَ الذُنوبَ العِظامَ،

همه سـال نصیب گـردان،  و  آن  گـناهـان  بـزرگ  مـرا  بیامرز

فَاِنَّهُ لا یَغفِرُها غَیرُکَ، یا رَحمنُ یا عَلّامُ          

ماه، دریا را به خود می خواند و،

                                       آب 

                       با کمندی در فضاها ناپدید؛

                                            دم به دم خود را به بالا می کشید 

                جا به جا در راه این دلدادگان 

                                                  اختران آویخته فانوس ها 

   گفتم این دریا و این یک ذره راه! 

            می رساند عاقبت خود را به ماه!

                        من، چه می گویم، جدا از ماه خویش  

                                            بین ما،

                                                        افسوس 

                                                                     اقیانوس ها ...

من و تو همسایۀ خوشبختی بودیم، یادت هست؟ نه، ... من و تو ساکن مهمانخانۀ پائیز بودیم و

نمی دانستیم. ساعت هایمان را گم کرده بودیم و یادمان رفته بود که غروب در راه است ...

غروب آمد و حتی نگذاشت که برای آخرین بار به گلدانهایمان آب بدهیم و آسمان را روی بخار

شیشه بنویسیم. حتی نگذاشت شعری را که در کودکی روی درخت نوشته بودیم، دوباره

بخوانیم ... یادت هست ؟؟؟؟

ای رفته از برم به دیاران دوردست

با هر نگین اشک در چشم منی  

هر جا که عشق هست، صفا هست، در خاطر منی 

هر شامگه که جامد نیلین آسمان، پولک نشان ز نقش هزاران ستاره است  

هر شب که مه، چو دانۀ الماس بی رقیب، بر گوش شب چنان گوشواره است،

و آن روزها که در کف این آبی بلند، خورشید نیمه روز، چون سکۀ طلاست 

                تنها تویی ... 

                                 تویی که روشنگر منی،

                                                               در خاطر منی 

        برگرد ای پرنده، باز گرد 

                     باز آ که خلوت دل من آشیان توست 

در راه، در گذر، در خانه، در اطاق

                                            هر سو نشان توست 

با چلچراغ یاد تو نورانیم هنوز

پنداشتی که نور تو خاموش می شود؟

                       پنداشتی که رفتی و یاد گذشته مرد؟ 

و آن عشق پایدار فراموش می شود؟ 

نه، ای امید من

                     دیوانۀ توام 

                                       افسونگر منی 

                                                             هر جا به هر زمان

                                                در خاطر منی

اگر شب پره ای را برای شفاعت نزد تو بفرستم،تیرگی هایم را در رنگین کمان مهرت محو خواهی کرد؟؟

ای جدا ناشدنی

گامت را آرامتر بردار       

                        از برم آرامتر بگذر

تا به کام دل ببینمت  

بگذار از اشک سرخ  

گذرگاهت را چراغان کنم

 آه که نمی دانی 

                سفرت روح مرا به دو نیم می کند

و شگفتا که زیستن با نیمی از روح تن را می فرساید

بگذار بدرقه کنم       

واپسین لبخندت را     

                   و آخرین نگاه فریبنده ات را

مسافر من      

              آنگاه که می روی        

                        کمی هم واپس نگر باش

با من سخنی بگو 

مگذار یکباره از پا درافتم

 فراق صاعقه وار را

                          بر نمی تابم

جدایی را لحظه لحظه به من بیاموز

                                        آرام تر بگذر

تو هرگز مشایعت کننده نبودی

تا بدانی وداع چه صعب است

وداع توفان می آفریند

اگر فریاد رعد را در توفان نمی شنوی

باران هنگام طوفان را که می بینی

آری باران اشک بی طاقتم را که می نگری

 من چه کنم           

تو پرواز می کنی و من پایم به زمین بسته است

        ای پرنده  

                  دست خدا به همراهت

                                            اما نمی دانی

که بی تو به جای خون           

اشک در رگهایم جاریست          

               از خود تهی شده ام

                       نمی دانم تا بازگردی

                                      مرا خواهی دید