باور نداشتم که گل آرزوی من

با دست نازنین تو بر خاک اوفتد

با این همه، هنوز به جان می پرستمت

بالله اگر که عشق چنین پاک اوفتد

می بینمت هنوز به دیدار واپسین

گریان درآمدی که: (( ...، خدا نخواست! ))

غافل که من بجز تو خدایی نداشتم

اما دریغ و درد نگفتی چرا نخواست!

بیچاره دل خطای تو در چشم او نکوست

گوید به من: (( هر آنچه که او کرد خوب کرد! ))

((فردای ما)) نیامد و خورشید آرزو

تنها سپیده ای زد و آنگه ... غروب کرد

بر گور عشق خویش شباهنگ ماتمم 

دانی چرا نوای عزا سر نمی کنم؟

تو صحبت محبت من باورت نبود

من ترک دوستی ز تو باور نمی کنم!

پاداش آن صفای خدایی که در تو بود

این واپسین ترانه تو را یادگار باد

ماند به سینه ام غم تو یادگار تو

هرگز غمت مباد و خدا با تو یار باد

دیگر ز پا فتاده ام ای ساقی اجل

لب تشنه ام، بریز به کامم شراب را

ای آخرین پناه من، آغوش باز کن 

تا ننگرم پس از رخ او آفتاب را 

به پیش روی چشم من، تا چشم یاری می کند، دریاست

چراغ ساحل آسودگی ها در افق پیداست 

در این ساحل که من افتاده ام خاموش

                            غمم دریا، دلم تنهاست،

وجودم بسته در زنجیر خونین تعلق هاست!

خروش موج با من می کند نجوا:

- که هر کس دل به دریا زد رهایی یافت،

من از یک ســیب شــروع شدم؛ از یـک درخـت و باغـچـه

 ای که از بهشـت جدا شــده بود. مــن از یک حرف شروع

 شدم؛ از دهـان پرنــده ای زیبا که در اعــماق کهکشان راه

 خود را گم کرده بود.

 یک سیب و یـک حرف، سرمایۀ قشنگی نیست؟ سیب را

 به دو نیم می کــنم. نیمی را به تو می دهم و نیمی دیگر

 را به دریا. تا پــس فـردا رودهـای فـراوانی به دنیــا آورد. یک

 رود سهم تو، یک رود سهم من و یــک قایــق کوچــک برای

 هر دومان. بیا به سمت آوازهای بکر پارو بزنیم.

چه خوب بود کسی از فراسوی باران می آمد و بختم را از خوابی هزار ساله بیدار

می کرد. آن وقت تا آخرین دقیقۀ حیات در میان ستاره ها راه می رفتم وبرای آنها

 از تو می گفتم ...

بسترم 

صدف خالی یک تنهایی ست

و تو چون مروارید

گردن آویز کسان دگری ...