به خاطر خودت و شکوفه ای که چند ساعت بعد بیدار می شود، تاریکی ها را دور بریز! به روزهایی که در لابه لای بشقاب سبزه موج می زند، سلام کن. مقابل آینه بایست شاید بهار از درون آینه بیاید. از کجا معلوم؟  شاید بهار تویی .شاید بهار وقتی تو را می بیند، گل از گلش می شکفد و سبز می شود.

به خاطر من وآوازهایی که با شاپرک ها برایت خوانده ام، پنجره ها را مبند! رودخانه ای می خواهد از کنار تو عبور کند. حرف هایت را به آب ها بده؛ دستت را روشن کن تا پرستوها راه خود را گم نکنند. دفترت را بیاور، چیزی بنویس! شاید بهار از میان خطوط دفترت بیاید. کلمه ای بگو، شاید دلت سبک شود.

به خاطر دست ها و چشم هایی که تو را دوست دارند بقچه اخم را باز کن!  کاسه ای دلتنگی برای ابرهای ارغوانی ببر، بهار را زیر باران بهتر می توان دید. قلبت را به نزدیک ترین درخت بده! اگر درخت قلب داشته باشد، با دیدن فروردین پر در می آورد. تو هم می توانی هر وقت که خواستی پرنده شوی؛ یک قناری مهربان که هر روز روی شاخه عشق، زندگی را تلاوت می کند.

به خاطر غنچه هایی که روبروی آرزوهایت شکفته اند لبخند بزن، بگذار آسمان به سوی تو بیاید و ساکنان همه سیارات آمدن بهار را به تو تبریک بگویند.

زير باران نشسته ام .  بالای سرم ستاره است و فرشته. باد می آيد و ياد تو را روی گلبرگ ها می ريزد. زندگی تند و شتابناک همراه رود کوچکی که روبرويم است، می گذرد. عطر فرشته ها پيراهنم را خوشبو کرده است.

خاطرات با تو بودن را، چه شيرين و چه تلخ، دوست دارم. باران مرا ياد اشک هايت می اندازد.  ياد لحظه های خداحافظی. ياد انتظارها و ديدارهای پياپی.

زندگی می رود و خاطره ها می مانند. خاطره ها می روند و ما می مانيم. ما می رويم و جاده ها می مانند. خوشا با تو ماندن، خوشا با تو رفتن ... با تو می توان از آسمان بالاتر رفت. با تو می توان درخت های زمينی را تا کهکشان های دوردست برد. با تو می توان جوان ماند. جوان تر از آسمانی که ديشب به دنيا آمد. با تو می توان بزرگ تر و سبز تر از زندگی بود .

دوست دارم هميشه در باران زندگی کنم تا گرما و تازگی اشک های تو را هيچ وقت از ياد نبرم. اشک های تو زيباترين قطراتی ست که می شناسم...

یک صبح سرد و صاف زمستان بود ...

 در آن اتاق خلوت پر عطر

 آرام آمدی و نشستی

 چون خیره در نگاه تو گشتم

 آهسته چون حباب شکستی

 من شرمناک ماندم و آن گاه

 گلبرگ نیمخند تو پژمرد

 می خواستم بگویم ...

 اما 

 آن خواستن درون من افسرد !

 دست تو را فشردم و گفتی

 (( فکرش مکن که دستم گرم است

 شاید تویی که سردی و ... )) آن گاه

 دیدی که مات ماندم رفتی

 رفتی و روزها سپری گشت

 بی تو گریستم

 بی تو گداختم 

 اینک

 من سرد نیستم

 اینک

 این عشق ضربه خورده عاصی

 بیزار از ان دو لحظه تردید

 بیزار از آن دو لحظه شرم است

 ای دور مانده از من 

 آیا هنوز دست تو گرم است ؟ 

... و غم، تبسّم پوشیدۀ نگاه گیاه است

وغم، اشارۀ محوی به ردّ وحدت اشیاست

خوشا به حال گیاهان که عاشق نورند

و دست منبسط نوری، روی شانۀ آن هاست

- نه، وصل ممکن نیست! 

            همیشه فاصله ای هست

     میان پنجره و دیدن

                       همیشه فاصله ای هست

دچار باید بود:

- دچار یعنی عاشق

            و فکر کن که چه تنهاست

اگر که ماهی کوچک، دچار آبی دریای بی کران باشد

- چه فکر غمناکی!

                  دچار باید بود 

 وگرنه زمزمۀ حیرت، میان دو حرف 

حرام خواهد شد  

 و عشق

سفر به روشنی اهتراز خلوت اشیاست 

و عشق    

        صدای فاصله هاست

صدای فاصله هایی که غرق ابهامند

نه! صدای فاصله هایی که مثل نقره تمیزند

و با شنیدن یک هیچ، می شوند کدر

همیشه عاشق تنهاست  ...

بر درخت اقاقیا

تکیه می دهی و برگ ها

                      می ریزند

برگ ها

کوچک و زرد پناهت می دهند

ابرها می آیند

و تو باز باران ها را خواهی دید

و پنجره هایی که هر صبح

                با حجم تنهایی آدم

شکلی دوباره می گیرند

    با شانه هایی خمیده

تکیه می دهی و نگاه می کنی؛

در صدای تابی که آرام

می آید و می رود

              می آید و می رود

کودکی

تاب خورده و رفته است

با گیسوان لرزانی در باد

    و تو هنوز نگاه می کنی

به رد گام هایی که بر شن ها دویده اند؛

بر شن ها می دوی

               اما

                 کودکی باز نمی گردد ...

بر درخت اقاقیا

برگی نمانده است

در شب کوچک من افسوس 

باد با برگ درختان میعادی دارد

در شب کوچک من دلهره ویرانیست

گوش کن

      وزش ظلمت را می شنوی؟

من غریبانه به این خوشبختی می نگرم

من به نومیدی خود معتادم

گوش کن

            وزش ظلمت را می شنوی؟

در شب اکنون چیزی می گذزد

ماه سرخ است و مشوش

و بر این بام که هر لحظه در او بیم فرو ریختن است

ابرها همچون انبوه عزاداران

        لحظه باریدن را گویی منتظرند

   لحظه ای 

        و پس از آن هیچ

پشت این پنجره شب دارد می لرزد

و زمین دارد

          باز می ماند از چرخش 

پشت این پنجره یک نامعلوم

نگران من و توست

ای سراپایت سبز

 دستانت را چون خاطره ای سوزان در دستان عاشق من بگذار

و لبانت را چون حسی گرم از هستی

به نوازش های لب های عاشق من بسپار

باد ما را خواهد برد

باد ما را خواهد برد ...

سنگین ترین خمارم

ترك تو بودو

ای آخرین نسیم پر ار شبنم

          در حسرت نيامدن تو...

 تنها نگاه بود و تبسم، میان ما  

 تنها نگاه بود و تبسم 

اما ... نه

گاهی که از تب هیجان ها 

بی تاب می شدیم

گاهی که قلب هامان

 می کوفت سهمگین

 گاهی که سینه هامان

                     چون کوره می گداخت

 دست تو بود و دست من،

                 - این دوستان پاک – 

کز شوق دست به دامن هم می گذاشتند 

 وز این پل بزرگ  

              - پیوند دست ها – 

دل های ما به خلوت هم راه داشتند!

 تنها نگاه بود و تبسم، میان ما

ما پاک زیستیم!

ای سر کشیده از صدف سال های پیش

ای بازگشته از سفر خاطرات دور

آن روزهای خوب

                  تو، آفتاب بودی 

                                   بخشنده، پاک، گرم

من، مرغ صبح بودم

     -    مست و ترانه گو –

اما در آن غروب که از هم جدا شدیم

                                             شب را شناختیم

در جلگۀ غریب و غم آلود سرنوشت

زیر سم سمند گریزان ماه و سال

چون باد تاختیم

                  در شعلۀ بلند شفق ها

                                        غمگین گداختیم

جز یاد آن نگاه و تبسمٍ،

مانند موج ریخت به هم هر چه ساختیم

                 ما پاک سوختیم

                               ما پاک باختیم

ای سر کشیده از صدف سال های پیش

ای بازگشته، ای به خطا رفته!

با من بگو حکایت خود تا بگویمت

اکنون من و توایم و همان خنده و نگاه

                  آن شرم جاودانه،

                                 آن دست های گرم،

                                                          آن قلب های پاک،

و آن رازهای مهر که بین من و تو بود

ما گر چه در کنار هم اینک نشسته ایم

بار دگر به چهرۀ هم چشم بسته ایم

                  دوریم هر دو، دور ...

با آتش نهفته به دل های بیگناه                                                    

                                     تا جاودان صبور                                   

ای آتش شکفته، اگر او دوباره رفت

در سینۀ کدام محبت بجویمت؟

ای جان غم گرفته؟ بگو، دور از آن نگاه

در چشمۀ کدام تبسم بشویمت؟؟

ازخاک آفریده شدی؛ اما از خاکیان هزار پله بالاتر بودی. هر روز دست در دست خدا جاده های آسمان را می پیمودی. نرم بودی، همچون آب و آیینه و تماشایی همچون یک رویا و دلپذیر همچون یک جزیرۀ نامکشوف. اگر نبودی کهکشان ها از هم می پاشید، چهار ستون آسمان فرو می ریخت و استخوان های زمین درهم می شکست.

 ناتوانی ام را ببخش! همه می دانندکه نخل های بلند بالای کوفه از من شاعرتربودند؛ اما هیچ گاه نتوانستند تو را آن گونه که شایسته ات بود بسرایند. خورشیدهر روز برای نگاه کردن به چهرۀ تو وضو می گرفت.  

شگفتا! دنیا در اتاق کاهگلی کوچکت زندگی می کرد و همۀ ستاره ها را می شد درحاشیۀ کاسه ای که در آن شیر می نوشیدی، دید. همۀ سیاره ها زیر نعلین تو می چرخیدند و همۀ دریاها در مشک تو جای می گرفتند.  

 بیست و پنج سال، هر روز دلشوره هایت را با سکوت می آمیختی و در باغ می کاشتی و ساعتی بعد، بنفشه بود که می رویید. اگر عاشقانه در کنار پیامبر نمی ماندی، امروز همۀ ما یک تکه سنگ بودیم و نمی دانستیم چگونه سیب ها را بین خودمان تقسیم کنیم.      

ای غمگین ترین جوانمرد! کاش می توانستم بر آن انگشتری که در رکوع به غریبی فقیر دادی، بوسه بزنم. کاش همان چاهی بودم که نیمه شب ها تنها همدم تو بود. کاش عبایی بودم بر دوش تو و یا درختی در کنار خانه ات. کاش زخمی ذوالفقار تو بودم و به عتاب در من می نگریستی. کاش همنشین مردم چشم تو می شدم، حتی اگر بدترین مردمان بودم! آیا مرغابیانی که سعادت دیدار تو را داشتند،از من خوشبخت تر نبودند؟  

ای تنهاترین عادل! ای مهربان ترین دلاور! من عاشق جماعتی هستم که گلبرگ ها و سنبله ها را از لا به لای دست هایت چیدند، حتی اگر لحظه ای آن را نبوییدند.

 من عاشق چشمانی هستم که تو را دیدند، حتی اگر نامهربانانه. 

من به سنگریزه هایی که هر روز بر آنها قدم می گذاشتی و دیوارهایی که ازکنارشان می گذشتی، حسودیم می شود.                                                         

دوست دارم هر وقت دفتر شعرم مه آلود می شود و تن حرف هایم درد می گیرد، آنها را به ملاقات تو بفرستم.

 دوست دارم وقتی با تو گفتگو می کنم، هیچ کبوتری میان حرفم نپرد و آنقدر محو زیبایی تو باشم که حتی اگر زمین از سقف هستی فرو بیفتد، پلک بر هم نزنم.

علف ها و زنجره ها به من گفته اند تو دروازۀ مهربانی ات را به روی گناهکارترین صداها نیز نمی بندی. تو همه را دوست داری.

 مردابی کهنه می گفت اگر خدا مرا دوست ندارد، پس چرا مدام نیلوفران را به سوی من می فرستد؟

دوست دارم همیشه در من جاری باشی و سلول هایم در نام تو زندگی کنند.

 وقتی دلم از خیابان های زنگار گرفته و خانه های متکبر می گیرد، به تنگ بلوری که روی رف گذاشته ام نگاه می کنم و می گویم: خوشا به حال ماهی ها که گناه نمی کنند.

 مهربانا، چه کنم با این گناهانی که مرا از تو دور کرده اند؟دیر سالی ست که در قفس نفس زندانی ام و هیچ پرنده ای به من جرعه ای پرواز نمی نوشاند.

بال هایم آسمان را فراموش کرده اند و در دشت آرزوهایم جز گیاهان هرز نمی روید.

 نازنینا، ناز نگاه تو را در کدام یک از بازارهای جهان می توان خرید؟ چگونه می توان تا قیامت مقیم نفس های شرقی تو شد؟

دوست دارم نماز پرستوها و کوه ها و درختان را ببینم و در نماز جماعت رودها حاضر شوم.

آفریدگارا، از آینه ها بخواه غبار گناه را از چهرۀ من برگیرند و به فرشته ها بگو با من آشتی کنند!

 وقتی دلم تنها می شود، وقتی غصّه ها مثل سنگ های مهلک آسمانی باریدن می گیرد، فقط با زورق ذکر تو به ساحل آرامش می رسم.دوست دارم دست های گناهکارم را به سوی تو دراز کنم؛ یقین دارم دستهایم را به گرمی خواهی فشرد. قناری ها و شب بو ها به من گفته اند تو همه را دوست داری.

اَلّلهُمَّ رَبَّ شَهر ِرَمَضانَ، الَّذی اَنزَلتَ فیه القُرآنَ و

ای خدا ای رب  ماه  رمضان  که  در  این  ماه  قرآن را  نازل  کردی  و

افتَرَضتَ عَلی عِبادکَ فیهِ الصّیامَ، صلِّ عَلی مُحَمَّدٍ

بـر بـندگانت   واجــب   فرمـودی  روزه  را   ،درود بفرست بر محمد

وَ ال ِمُحَمَّدٍ، وَرزُقنی حَجَّ بَیتِکَ الحَـرام ِ، فی عامی

 و    آل   مـحمد   و  مـرا  حـج  بیت  الحرامت  را  در  این  سال و  

هذا وَ فی کُلِّ عام، وَغفِر لی تِلـکَ الذُنوبَ العِظامَ،

همه سـال نصیب گـردان،  و  آن  گـناهـان  بـزرگ  مـرا  بیامرز

فَاِنَّهُ لا یَغفِرُها غَیرُکَ، یا رَحمنُ یا عَلّامُ          

ماه، دریا را به خود می خواند و،

                                       آب 

                       با کمندی در فضاها ناپدید؛

                                            دم به دم خود را به بالا می کشید 

                جا به جا در راه این دلدادگان 

                                                  اختران آویخته فانوس ها 

   گفتم این دریا و این یک ذره راه! 

            می رساند عاقبت خود را به ماه!

                        من، چه می گویم، جدا از ماه خویش  

                                            بین ما،

                                                        افسوس 

                                                                     اقیانوس ها ...

من و تو همسایۀ خوشبختی بودیم، یادت هست؟ نه، ... من و تو ساکن مهمانخانۀ پائیز بودیم و